Als ik ergens een hekel aan heb dan is het wel een weblog. Of eigenlijk het bijhouden er van. Ik heb in mijn leven ongeveer vijf pogingen gedaan om ook te verkleden als schaap, maar telkens strandde het na een bericht of eehm… één. Of misschien twee. Okee. Ik heb er misschien één hooguit een maand volgehouden. Ik zou willen zeggen dat ik daar trots op ben, maar ook sarcasme heeft zijn grenzen.
Maar als je ook even logisch nadenkt, weet je dat een weblog totaal niet werkt. Een mooie opmerking die ik daar vandaag over hoorde was de klacht dat niemand zijn weblog las. Ja hèhè! Weet je ook hoeveel er zijn!? Weet je hoeveel tijd het kost om überhaupt uit te zoeken welke weblog voor mij interessant is? Als er vervolgens gereageerd wordt met de vraag: "Heb jij een weblog dan?" bedenk ik me dat het waarschijnlijk nog oneindig meer tijd kost om uit te zoeken welke weblogs er eigenlijk bestaan.
Die bulk aan zooi kán gewoon niet iets zinnigs toevoegen aan mijn bestaan. Het feit dat ze onvindbaar zijn zegt al genoeg. Maar ook de meest bekende geven mijn leven nou niet echt betekenis. Smaakloze chips, badeendjes of alles wat dan ook maar in de verste verte iets met het koningshuis te maken heeft is wat mij betreft niet beeldscherm waardig. Dat kan ik zelf natuurlijk veel beter. Niet dus. Gezien het feit dat ik meer weblogs heb gehad dan dat ik lezers/fans had. Veel triester kan het niet worden.
Maar ik ga het toch proberen. Ik bekijk dingen immers graag van de positieve kant. Met een gestolen verjaardagscadeau, een best lelijk thema denk ik dat die valse start er in ieder geval voor zorgt dat het alleen maar beter kan worden. De teller staat in ieder geval klaar.