"Oudjaar is zooo 2007"
dinsdag 25 december 2007
maandag 24 december 2007
donderdag 20 december 2007
Kerst
Als ik tijdens dit soort dagen op de fiets zit (als die werkt) verbaas ik me niet meer over de hoeveelheid lampjes en knipperende glitterdingetjes die er voor zorgen dat ik met een gerust hart zonder lamp door de stad kan rijden. Een tijdje heb ik dat gedaan. Heel kort weliswaar, want daarvoor was het vooral verwondering. Al vrij snel daarna kwam de ergernis. Hoe kunnen mensen zich dat aan doen? Al die kitscherige nepkerstmannen die overal tevoorschijn komen met die zogenaamd sprookjesachtige kerstbelletjes en wannabe schattige rendieren. Waarom doe je dat jezelf aan? Nee. Waarom doe je míj dat aan? Want zelf hoef je er niet naar te kijken als je in je huis zit en deze aan de buitenkant vol hangt met fonkelende sparrentakjes en knipperende groene-gele lampjes in je nepkerstboom op je balkon.
Gisteren reed ik langs de dierentuin. Het was al donker en in de bomen hing een Bokito gemaakt van een lichtslang naast een Baghera gemaakt van een andere lichtslang op een van groen-lichtslang gemaakte tak. Alles is tijdens kerst gemaakt van lampjes en lichtjes! Straks krijg je een waxinelichtje en een mok als ik om een bak koffie vraag. En dan niet zo maar een waxinelichtje. Nee. Eentje op batterijen. Met een goedkoop plasticje er omheen zodat het net lijkt alsof het een écht waxinelichtje is! (Hmm. Wat voor lichtje zal je krijgen als je thee bestelt...?)
Ik ben katholiek opgevoed en ondanks dat ik er niet echt een fan van ben, ben ik wel een fan van hoe ze daar kerst vieren. Of eigenlijk. Waar kerst volgens hun (eigenlijk) voor staat.
"Ja, dat weet ik ook wel. Toen is Jezus geboren!" hoor ik Boer Pim al zeggen. En daar heeft meneer Pim gelijk in. Heel goed Boer Pim. En wie is Jezus dan eigenlijk? "Ja dat is toch het kind van God!?" Bravo! Je het goed opgelet tijdens de lessen van zuster Anna. Maar wat is er dan zo bijzonder aan die gebeurtenis? Maar meneer Pim is al bijna bij zijn hoofdgerecht aangekomen en maakt zich vooral druk of die peper- of stroganofsaus over zijn biefstuk wilt.
De meest gestelde vraag tijdens kerst is: "Wat gaan we eten?" Wat ga je eten? Alsof dat het belangrijkste is in je leven en het tijdens deze uitbarsting van nepheid niet uit maakt wat je doet, zolang je maar een goed gevuld bord hebt met heel veel voedsel! En om je schuldgevoel een beetje te sussen stort je snel wat geld naar een willekeurig goed doel waarvan je denkt dat er dan wel iets 'goeds' mee gebeurt.
Maar terug naar het ontstaan van het nageslacht van die ene bovennatuurlijkheid. Het is natuurlijk wel heel erg vertederend dat het in een stal plaats moest vinden. (Ja! Hèhè! Met kerst moet je een hotel ook tijdig reserveren!) Maar wat ik pas echt interessant vind is dat volgens het verhaal de poorten van het paradijs door de geboorte weer geopend zijn. Nadat Adam en Eva al in week één vriendelijk doch dringend werden verzocht om samen met hun schaamte en de fruitmand de tent te verlaten, waren we nu weer welkom. Gelukkig ben ik er nog niet geweest, maar ik kan me zo voorstellen dat na al die tijd de boel een beetje verwilderd is. Adam en Eva moesten het immers zelf onderhouden en nou weet ik dat slangen niet de beste tuinlieden zijn, dus verwacht ik er eigenlijk niet zo veel van. En dat boeit me eerlijk gezegd ook niet. Dat zie ik wel als ik dood ga. Wat ik vooral belangrijk vind is hoe je er voor zorgt dat je het Eden hier maakt, aangezien je hier gemiddeld zo'n 75 jaar rondloopt lijkt me dat wel leuk. En ik denk dat het niet verkeerd is om wat geld te geven. Al was het inderdaad maar om je schuldgevoel te sussen. Je zal er vast mensen mee helpen. Maar als je tijdens dat kerstdiner eens goed kijkt naar de mensen die daar aan tafel zitten. Besef dan dat het geld totaal geen zin heeft als er niet zo'n band bestaat tussen mensen als die er is tussen jou en je tafelgasten. En ik weet dat dit misschien nog wel goedkoper klinkt dan al die kerstverlichting, maar het is tenminste verf die het rottende hout beschermd en niet verbergt.
Gisteren reed ik langs de dierentuin. Het was al donker en in de bomen hing een Bokito gemaakt van een lichtslang naast een Baghera gemaakt van een andere lichtslang op een van groen-lichtslang gemaakte tak. Alles is tijdens kerst gemaakt van lampjes en lichtjes! Straks krijg je een waxinelichtje en een mok als ik om een bak koffie vraag. En dan niet zo maar een waxinelichtje. Nee. Eentje op batterijen. Met een goedkoop plasticje er omheen zodat het net lijkt alsof het een écht waxinelichtje is! (Hmm. Wat voor lichtje zal je krijgen als je thee bestelt...?)
Ik ben katholiek opgevoed en ondanks dat ik er niet echt een fan van ben, ben ik wel een fan van hoe ze daar kerst vieren. Of eigenlijk. Waar kerst volgens hun (eigenlijk) voor staat.
"Ja, dat weet ik ook wel. Toen is Jezus geboren!" hoor ik Boer Pim al zeggen. En daar heeft meneer Pim gelijk in. Heel goed Boer Pim. En wie is Jezus dan eigenlijk? "Ja dat is toch het kind van God!?" Bravo! Je het goed opgelet tijdens de lessen van zuster Anna. Maar wat is er dan zo bijzonder aan die gebeurtenis? Maar meneer Pim is al bijna bij zijn hoofdgerecht aangekomen en maakt zich vooral druk of die peper- of stroganofsaus over zijn biefstuk wilt.
De meest gestelde vraag tijdens kerst is: "Wat gaan we eten?" Wat ga je eten? Alsof dat het belangrijkste is in je leven en het tijdens deze uitbarsting van nepheid niet uit maakt wat je doet, zolang je maar een goed gevuld bord hebt met heel veel voedsel! En om je schuldgevoel een beetje te sussen stort je snel wat geld naar een willekeurig goed doel waarvan je denkt dat er dan wel iets 'goeds' mee gebeurt.
Maar terug naar het ontstaan van het nageslacht van die ene bovennatuurlijkheid. Het is natuurlijk wel heel erg vertederend dat het in een stal plaats moest vinden. (Ja! Hèhè! Met kerst moet je een hotel ook tijdig reserveren!) Maar wat ik pas echt interessant vind is dat volgens het verhaal de poorten van het paradijs door de geboorte weer geopend zijn. Nadat Adam en Eva al in week één vriendelijk doch dringend werden verzocht om samen met hun schaamte en de fruitmand de tent te verlaten, waren we nu weer welkom. Gelukkig ben ik er nog niet geweest, maar ik kan me zo voorstellen dat na al die tijd de boel een beetje verwilderd is. Adam en Eva moesten het immers zelf onderhouden en nou weet ik dat slangen niet de beste tuinlieden zijn, dus verwacht ik er eigenlijk niet zo veel van. En dat boeit me eerlijk gezegd ook niet. Dat zie ik wel als ik dood ga. Wat ik vooral belangrijk vind is hoe je er voor zorgt dat je het Eden hier maakt, aangezien je hier gemiddeld zo'n 75 jaar rondloopt lijkt me dat wel leuk. En ik denk dat het niet verkeerd is om wat geld te geven. Al was het inderdaad maar om je schuldgevoel te sussen. Je zal er vast mensen mee helpen. Maar als je tijdens dat kerstdiner eens goed kijkt naar de mensen die daar aan tafel zitten. Besef dan dat het geld totaal geen zin heeft als er niet zo'n band bestaat tussen mensen als die er is tussen jou en je tafelgasten. En ik weet dat dit misschien nog wel goedkoper klinkt dan al die kerstverlichting, maar het is tenminste verf die het rottende hout beschermd en niet verbergt.
Abonneren op:
Berichten (Atom)