"Kun je ook dood gaan aan te veel sarcasme?"
Collega:
"Nee, maar je kunt hoogstends opgegeten worden door een sarcofaag."
zaterdag 31 oktober 2009
Vrijdagmiddag
Treur:
Collega:
Collega:
donderdag 29 oktober 2009
woensdag 28 oktober 2009
maandag 26 oktober 2009
R st r t
Je zit een restaurant. Hoe chicer hoe beter. Het liefst drink je alcohol, maar soms heet je Bob. Soms past je overhemd alleen een bepaalde kleur knoop. En soms ben je al zo verdoofd van de pijnstillers dat je liever een langer rietje in je ijs-thee hebt zitten, zodat je het glas niet op hoeft te tillen. Gelukkig is er haute cuisine, zodat je per gang niet meer gewicht hoeft op te tillen dan dat van een erwt.
Laat ik er voor het verhaal even van uit gaan (want ja, dat ben ik toch aan het vertellen) dat Bob in het restaurant zit. Zijn vriendin heeft dat koosnaampje voor hem uitgekoosen en je kunt je voorstellen dat hij soms wel is wat anders wilt dan alleen ijs-thee. Je zou rooibos of earl-grey verwachten, maar hij heeft geen sensodyne dus bestelt Bob een door in zwart hokje gepropte sneeuwpop en extreem grote lippen door kunstmatige heuvel landschap vliegende en met wordt-vrolijk-of-ik-schiet-muziek bezongen cola. Heerlijk. Al snel wordt een glas van het hoge dienblad afgetakeld en het flesje cola, zonder dop, vindt zijn weg naar beneden. Net als Bob het flesje van het bierviltje af wilt halen, maakt de hand van de ober een schijnbeweging en er klokt wat zwart-bruine vloeistof in het met ijs gevulde glas, wat op het viltje direct naast het, nog heel even lege, andere bierviltje staat. Al snel vormt er zich een wat over-datum-tsjernobyl-zwart kleurige schuimlaag wat zich een weg naar boven baant. Bob voelt zijn dorst opkomen.
De ober loopt weg. Het glas met het kleine randje schuim tot niet verder dan de helft achterlatend. Bob kijkt verbaast naar het stilleven aan de overkant van zijn nog lege bord. Het viltje naast zijn glas is inmiddels bezet met een halfvol flesje. Vragend kijkt hij naar vriendin. Die lijkt niets op te merken en blijft verliefd naar hem terug kijken. Zijn hoofd draait naar rechts. Een gezin met twee kinderen genieten van de kip, patat en appelmoes en het oudste kind gooit net een flinke klodder mayonaise op zijn bord. De jongste pakt zijn halfvol met geelachtige vloeistof gevulde glas en begint gretig te zuigen aan het roze rietje wat half over de rand hangt. Bob ziet tot zijn verbazing een flesje halfvol gevuld met eenzelfde soort geelachtig vocht op het uiteinde van de tafel staan. Aan de andere kant treft hij eenzelfde soort flesje. Ditmaal voor de helft gevuld met een ondoorzichtig roze-achtige substantie. Een glas met waarschijnlijk de rest ernaast.
De cola lijkt Bob niet af te koelen. Het tafeltje aan de andere kant heeft ook een stel buiten de stad. Ditmaal is het vrouwtje het slachtoffer. Wat vreemd, 'maar wel lekker', wordt de aan één kant afgesloten doorzichtige cilinder wederom voor de helft volgegoten. Hij begrijpt het niet. Mankeert zij misschien ook wat aan haar lichaam? Maar waarom precies voor de helft? En die kinderen dan hier rechts. Zouden ze anders te veel knoeien? De vrouw lijkt zich van geen kwaad bewust en pakt haar drinken met een soepele beweging op. Duidelijk niet gehandicapt, denkt hij.
Bob was even afgeleid door de rondingen op de achtergrond toen haar glas omhoog ging, maar hij was al snel weer in opperste verwarring door het halfvolle flesje op zijn tafel. Hij is leeg. Hij kijkt weer vragend naar zijn vriendin. Haar wenkbrauwen duwt ze wat naar beneden zodat haar bril wat van haar neus lijkt af te zakken. "Is er wat lieverd?" vraagt ze met een zachte stem. Bob schenkt zijn flesje leeg. "Ik heb werkelijk waar geen flauw idee schat."
Laat ik er voor het verhaal even van uit gaan (want ja, dat ben ik toch aan het vertellen) dat Bob in het restaurant zit. Zijn vriendin heeft dat koosnaampje voor hem uitgekoosen en je kunt je voorstellen dat hij soms wel is wat anders wilt dan alleen ijs-thee. Je zou rooibos of earl-grey verwachten, maar hij heeft geen sensodyne dus bestelt Bob een door in zwart hokje gepropte sneeuwpop en extreem grote lippen door kunstmatige heuvel landschap vliegende en met wordt-vrolijk-of-ik-schiet-muziek bezongen cola. Heerlijk. Al snel wordt een glas van het hoge dienblad afgetakeld en het flesje cola, zonder dop, vindt zijn weg naar beneden. Net als Bob het flesje van het bierviltje af wilt halen, maakt de hand van de ober een schijnbeweging en er klokt wat zwart-bruine vloeistof in het met ijs gevulde glas, wat op het viltje direct naast het, nog heel even lege, andere bierviltje staat. Al snel vormt er zich een wat over-datum-tsjernobyl-zwart kleurige schuimlaag wat zich een weg naar boven baant. Bob voelt zijn dorst opkomen.
De ober loopt weg. Het glas met het kleine randje schuim tot niet verder dan de helft achterlatend. Bob kijkt verbaast naar het stilleven aan de overkant van zijn nog lege bord. Het viltje naast zijn glas is inmiddels bezet met een halfvol flesje. Vragend kijkt hij naar vriendin. Die lijkt niets op te merken en blijft verliefd naar hem terug kijken. Zijn hoofd draait naar rechts. Een gezin met twee kinderen genieten van de kip, patat en appelmoes en het oudste kind gooit net een flinke klodder mayonaise op zijn bord. De jongste pakt zijn halfvol met geelachtige vloeistof gevulde glas en begint gretig te zuigen aan het roze rietje wat half over de rand hangt. Bob ziet tot zijn verbazing een flesje halfvol gevuld met eenzelfde soort geelachtig vocht op het uiteinde van de tafel staan. Aan de andere kant treft hij eenzelfde soort flesje. Ditmaal voor de helft gevuld met een ondoorzichtig roze-achtige substantie. Een glas met waarschijnlijk de rest ernaast.
De cola lijkt Bob niet af te koelen. Het tafeltje aan de andere kant heeft ook een stel buiten de stad. Ditmaal is het vrouwtje het slachtoffer. Wat vreemd, 'maar wel lekker', wordt de aan één kant afgesloten doorzichtige cilinder wederom voor de helft volgegoten. Hij begrijpt het niet. Mankeert zij misschien ook wat aan haar lichaam? Maar waarom precies voor de helft? En die kinderen dan hier rechts. Zouden ze anders te veel knoeien? De vrouw lijkt zich van geen kwaad bewust en pakt haar drinken met een soepele beweging op. Duidelijk niet gehandicapt, denkt hij.
Bob was even afgeleid door de rondingen op de achtergrond toen haar glas omhoog ging, maar hij was al snel weer in opperste verwarring door het halfvolle flesje op zijn tafel. Hij is leeg. Hij kijkt weer vragend naar zijn vriendin. Haar wenkbrauwen duwt ze wat naar beneden zodat haar bril wat van haar neus lijkt af te zakken. "Is er wat lieverd?" vraagt ze met een zachte stem. Bob schenkt zijn flesje leeg. "Ik heb werkelijk waar geen flauw idee schat."
zaterdag 24 oktober 2009
maandag 5 oktober 2009
Mobiel
Ja, ik weet dat de mobiele versie er uit ziet als een iphone ripoff. Kreeg ik er gratis bij. Ik schrijf wel een mooie template als ik tijd heb.
Eindelijk
Na lang, lang zeiken heb ik het toch eindelijk gedaan. Google en zelfs startpagina kwamen er aan te pas, want ik uiteraard kon ik niet snel genoeg de link vinden.
Abonneren op:
Berichten (Atom)